fysio enzo

Beste volgers en en vorl Lex,
om even wat te schrijven over Lex, dat valt niet mee. Ik heb heel wat uurtjes met Lex staan oefenen; eerst in de oefnruimte bij Fit en Fun, later bij de Bizootjes thuis. Wat mij altijd zal bijblijven is dat ik, maar vooral ook Lex heel erg veel gelachen hebben tijdens de sessies.
Een anekdote kan ik mij goed herinneren. Het was warm, zomerse n we deden loopoefeningen buiten. Ik gaf Lex de opdracht de stenen op het terras om me om te raken en ik weet niet hoe maar ik flapte er ineens uit: "klinker- medeklinker-klinker-medeklinker". Had het zelf eigenlijk niet door dat het grappig was, maar Lex lach helemal in een deuk, en teon ik dit realiseerde,ik ook dus. Dit heeft wel even geduurd voor we weer serieus aan het werk konden. Maar dat lachen heeft minstens zo goedgewerkt als het oefenen.
Ik hoop dat mij nog een par van zulke momenten te binnen schieten, dan kan ik ze met julie delen,
een fijne groet, Ed

De bierclub

Lex,

Ik heb lange tijd (het begon ergens in 1992) met jou mogen samenwerken bij een IT-bedrijf en met name op het Unifis-projekt. Je werd bij ons ook wel 'sexy Lexy' genoemd; waarom weet ik niet, maar het was wel lachen en dat is ook belangrijk.
1 Verhaal wil ik de lezers niet onthouden. Je vertelde het zelf regelmatig en ik sindsdien ook op feestjes en partijen.
Wat was het geval? Je was lid geworden van een biercluppie. Op de eerste avond kwam je wat onwennig binnen en liet alles maar over je heen gaan. Er werden diverse exotische bieren geproefd; ieder moest zijn mening ventileren, en probeerde daarbij zijn deskundigheid zoveel mogelijk tot uitdrukking te laten komen. Het was jou al opgevallen dat de biertjes behoorlijk rap na elkaar werden geserveerd. Wat zei je dus toen je je mening moest geven: 'Het tempo is goed!'. Nou, iedereen stond met grote ogen en een open mond toe te kijken. Dit moest wel een hele bijzondere expert zijn! En dat was je.

Een IT-kreet waar jealtijd ontzettend om moest lachen was: 'Tunneling onder TCP/IP'.
Ik zelf weet amper wat het betekent maar jij lag altijd krom als ik dat zei.

Ik wens jou, je vrouw en je kinderen heel veel sterkte.

Je collega, Jan Rijnen

vijfde beatle

Lex en ik, wij zijn kinderen van de sixties. Opgegroeid met Beatles, Rolling Stones en Haagse beatbands. Maar daar waar ik absoluut als een muziekale no-no kan worden beschouwd, verder dan 6 maanden blokfluit en een éénmalig optreden in de paasmis ben ik niet gekomen, bleek Lex over onvermoede talenten te beschikken.

Oke, de accordeon leende zich nog niet helemaal voor het moderne pop repertoire, het zag er wel indrukwekkend uit, zo'n apparaat voor je buik en je kon er toch prachtige melodieën uit toveren. Menig familie avondje werd opgeleukt door optredens van Lex met zijn accordeon.

Na de accordeon kwam de piano en het orgel en dat kwam toch al wat dichter bij het serieuze (pop) werk. Maar pas toen Lex ook de gitaar leerde beheersen, en hij ook nog redelijk zonder valse noten bleek te kunnen zingen, ja toen gingen alle remmen pas goed los. En zijn muzikale hoogtepunt (wat mij betreft dan) zou spoedig volgen.

30 oktober 1988. Mijn broer Gert-Jan ging trouwen met een Winterswijkse schone. Een volksverhuizing van Rotterdam naar de Achterhoek, want de hele familie wilde zo'n boerenbruiloft wel eens meemaken (was de moeite waard trouwens). Maar waar laat je zo'n heel gezelschap de nacht doorbrengen? Daar werden een aantal huisjes op een bungalowpark voor afgehuurd. Eind oktober. Midden in de bossen. Verder volledig uitgestorven. Nog helemaal vol van adrealine (en alcohol) van dat uitbundige bruiloftsfeest.

Daar was de reddende engel. Lex pakte zijn gitaar en begon een beatlenummer te spelen, als was hij George Harrison himself. En wij waanden ons allemaal John Lennon of Paul McCartney en begonnen uit volle borst mee te zingen. Een tweede beatlesong volgde, een derde, de Rolling Stones, Elvis Presley en het volledige repartoire van de jaren 60 en 70 kwamen voorbij en ook de nacht. Voor dat wij het wisten werd het weer ochtend. Er gingen al langer geruchten over een vijfde beatle. Ik wist nu dat het waar was. Ik kende hem.

lekker knallen

Onze Lex had buiten al die verjaardagen ook nog ieder jaar de sinterklaas avond te vieren. De meeste ooms en tantes waren hier ook weer bij en dit nichtje natuurlijk ook. Op de verjaardag van tante Annie , 7 november werden de lootjes getrokken. En daarna begon de periode van het vervaardigen van de surprises. Dan rondom 5 december kwamen we dan bijelkaar bij 1 van de familieleden. De mooiste bouwwerken kwamen van (oom) Akka en oom Theo, waarbij Lex volgens mij het geluk had een handje geholpen te worden door zijn paps.
En dan oud en nieuw, ook dat werd in familieverband gevierd.
Toen we de leeftijd hadden bereikt dat we eindelijk zelfstandig wat vuurwerk af mochten knallen kwam de ondeugd weer even in ons boven. Dat jaar vierden we het bij Lex thuis. Wij konden niet wachten tot het 12 uur was, maar eindelijk was het dan zover. Lex, Paul, Gertjan en Nanny vertrokken zonder chaperonnes naar buiten met heel wat rotjes op zak. Vlak bij waren er wat flatjes met onderdoorgangen. En dat was nu juist wat wij zochten. Wat zou dat een knal geven.


en inderdaad, het gaf me toch een knal en het weergalmde toch zo lekker, wat een pret !!!! Maar ook nu weer duurde die pret niet zo lang, want 1 van de bewoners van die flat had helemaal geen pret. Die kwam ziedend van woede naar buiten stormen, dus wij op de vlucht. Of we echt achtervolgd werden weet ik niet meer, maar in mijn herinnering wel en was het allemaal heel spannend. Snel renden wij weer naar Lex zijn huis waar wij ons weer in alle veiligheid tussen onze familie begaven.

mooie trouwfoto van ons

LEX BIZOT
en
YVONNE VAN DIESEN

hebben het genoegen U kennis te geven van hun voornemen in het huwlijk
te treden op donderdag 13 mei 1993.

Het huwelijk zal om 15.30 uur voltrokken worden in het landhuis
"De Oliphant"te Rotterdam

Gelegenheid om te feliciteren is er vanaf 20.30 uur aan boord van
MS "Sunrise"in de Leuvehaven te Rotterdam
Het schip vertrekt om 21.00 uur voor een ruim twee uur durende vaartocht.
Zorg er dus voor om op tijd aanwezig te zijn.

Het feest zal om 0.30 uur afgelopen zijn.

Watertorenweg 451, 3063 HD Rotterdam
telefoon: 010-4527073

geboortekaarje Leanne

geboortekaarje Eline

Klein, kaal, dik mannetje...

Ik ken Yvon al vanaf de tijd dat we samen bij het klientiem van de Azotod zaten, we behoorden destijds zo'n beetje tot het meubilair van die tent. We schrijven halverwege de jaren 80. Ik was daar ook nog DJ (nog met echte platen van vinyl) en Von zat regelmatig achter de garderobe, verder deden we nog allerhande hand en spandiensten in die toko.

Von en ik leerden elkaar wat beter kennen en er ontstond een leuke, gezellige vriendschap. Von had in die tijd een kamer op de Mattheuslaan in Utrecht, op nr 80 als ik het me goed herinner. Ik had ook een kamer... nog bij m'n ouders. Een paar keer per week stapte ik op m'n ouwe reesfiets en reed naar de Mattheuslaan voor een avondje lekker ouwetakkebossen. Vaak met z'n tweeën en soms deed Marieke (kamergenoot van Von) ook gezellig mee. We hadden het over van alles, wat ons bezig hield, wat we later wilden worden als we groot waren, ouders, familie enz.

En nu moet ik eens diep in m'n geheugen graven en dat geheugen van mij is niet al te best. Maar ze zeggen wel eens dat een slecht geheugen het toppunt van geluk is. Ik las ooit ergens op een bord: "Happiness is having a good health and a bad memory". Vanaf dat moment is dat m'n lijfspreuk geworden. Maar laat ik niet teveel afdwalen.

Volgens mij ging Von verhuizen naar een kamer of huisje in Zuilen. Ik heb daar af en toe nog wat geklust, schilderen, schuren enz.

Het was nog steeds erg gezellig totdat Von me stralend wist te vertellen dat ze verliefd was op ene Lex B te R. Zo? En wie was die Lex B te R dan wel? Daar moest ik natuurlijk het fijne van weten want die liep wel te foezelen met m'n hartsvriendinnetje! Von vertelde dat het een "klein, kaal, dik mannetje" was. "Maar hij is wel heel lief", haastte ze zich er bij te vertellen. "En hij heeft ook een boot!" Kijk, dat zijn leuke dingen om te weten want ik vertoef zelf ook graag op het water.

De tijd daarna leerde ik Lex kennen als een rustige sympathieke vent die wel hield van een biertje. En dan bedoel ik dat-ie echt kan genieten van een mooi biertje. Volgens mij was-ie toen ook lid van een bierproefclub, of zoiets.

Op het moment dat je hartsvriendin een vriend krijgt, dan verandert er natuurlijk een hoop. En zo kwam het dat je elkaar steeds minder spreekt want von zat uiteraard vaak in Rotterdam. En dit is geen verwijt aan Von want ik gunde (en gun) haar alle geluk van de wereld. Maar het loopt nu eenmaal zo.

Komt bij dat ik zelf ook een vriendin kreeg dus het contact werd steeds minder. Maar het contact bleef en het was ook altijd goed.

Ik weet nog dat we een keer een weekendje mee mochten op de boot. Vanuit Strijensas voeren we het Hollandsch Diep op en via de Volkeraksluizen voeren we daarna het Volkerak op.

Zoals ik al zei heb ik een ontzettend slecht geheugen. Ik weet uiteraard nog dat het ontzettend gezellig was, het was heerlijk weer en Von zorgde voor de nodige hapjes en drankjes. Wat ik me nog wel goed kan herinneren is hoe Lex z'n overtollige blaasvocht overboord zette. De boot hing natuurlijk schuin in de wind. De mast wordt overeind gehouden door een aantal staalkabels. Als een ware acrobaat ging Lex met z'n lijf in die staalkabels hangen, opende z'n gulp en deed z'n gerief. Tja, zo kon het natuurlijk ook. Ik was niet zo'n held dus ik deed het netjes op het toilet. Gelukkig ben ik de gebruiksaanwijzing van dat toilet vergeten maar ik weet nog dat het een hoop gedoe was met pompen en kranen.

Een aantal jaren later verhuisden we naar Zeeuws Vlaanderen omdat ik daar een goeie baan kon krijgen. Veel van onze vrienden kwamen natuurlijk kijken hoe we daar woonden. En aangezien het een uurtje of twee sturen is vanaf Utrecht maakten veel van onze vrienden er meteen een weekendje van. We woonden toen in "Bier"vliet. Bier? Dat kon Lex natuurlijk wel waarderen. Maar i.p.v. de auto kwamen de Bizootjes natuurlijk met de boot. Ze belden ons op toen ze net de haven van Terneuzen binnenliepen. Wij zijn er met de auto meteen naar toe gereden en hebben ze nog net zien binnenlopen. Ik kan me nog herinneren dat ze even moesten zoeken naar een plekkie en dat het aanmeren niet zo lekker ging omdat de wind niet lekker stond. Lex kon de boeg van de boot tegen de kant aan krijgen en Von (hoogzwanger van Leanne) moest toen van boord op de kade springen zodat ze een lijn vast kon maken. Von sprong van boord maar kwam verkeerd terecht en viel behoorlijk hard op haar bevallige derrière, we schrokken ons kapot! Maar taaie tante als Von is, krabbelde ze op en maakte alsnog de lijn vast, gelukkig was er niks aan de hand.

We namen Von en Lex mee naar onze stulp in Biervliet. Tijdens de rit vertelden we ze hoe heerlijk rustig het was in Zeeuws Vlaanderen en dat ze hier geen files kenden. Ik had het nog niet koud gezegd of daar stonden we. In de file! Om vanuit Terneuzen naar Biervliet te komen moet je langs de Braakman, een erg populaire Zeeuws Vlaamse camping. We stonden dus in een file van caravans en campers. Maar dat mocht de pret niet drukken, we hebben er een leuk weekend van gemaakt.

Mars

Engeland

Wij weten allemaal wel hoe graag Lex op het water verblijft. De meesten van jullie stellen hem daarbij voor op een stoere boot op rustig water. Ik heb echter herinneringen aan een veel heldhaftiger optreden van onze Lex.

Ik was een jaar of 12 en voor mij was het de eerste keer dat ik naar het buitenland ging. En dat nog wel zonder ouders. Ik mocht met oom en tante en met neef Lex mee naar het verre Engeland. Er ging nog een vriendje mee van Lex (Olaf), dus met zijn drieën zaten wij opeengepakt op de achterbank van een veel te kleine kever, ingeklemd tussen alle bagage en kampeerspullen. Kamperen, dat had ik van mijn leven ook nog nooit gedaan. Je begrijpt dat het voor mij een avontuur was die grote indruk op mij heeft gemaakt. Wat een plezier hebben wij gehad en naar mijn gevoel hebben wij allerlei spannende avonturen beleefd. Klauterpartijen tussen rotsen met afgrijselijke afgronden, en ja meegesleurd worden op enorme golven. In de herinnering worden die avonturen natuurlijk ieder jaar spannender, maar ik zie Lex nog wel eens op een luchtbed met een enorme vaart vlak langs scherpe rotspunten scheren. Ik weet nog goed dat ik te bang was om mij aan dergelijke toeren te wagen. Tja, Lex is een jaar ouder dan ik, en zeker op die leeftijd was hij mijn grote voorbeeld en held. Zeg maar mijn grote broer. Bewijsmateriaal van deze stoere verhalen kan ik helaas niet produceren. Het was in een tijd dat (digitale) fotografie zowat nog moest worden uitgevonden. Jullie zullen mij dus op mijn woord moeten geloven. Alleen Lex kan het bevestigen (of ontkennen).

Deze zomer ga ik voor het eerst sinds die vakantie weer terug naar Engeland. Fysiek zal Lex deze keer niet bij mij zijn, maar mijn gedachten zullen zeker teruggaan naar die mooie tijd en bij mijn grote broer zijn.

Paul Lucas

Beerenburg

In aanvulling op het Beerenburg verhaal van Gertjan

Ooit Lex zijn favoriete drankje

Twee veroveringen

Deze foto is uit 1991. Wij, stamleden van de Maasgroep, zijn even te gast op de boot van Lex. Konden wij ons twee jaar daarvoor nog verheugen in het gezelschap van de stuurman op onze zeeschouw, dat jaar was dat echt voorbij. Hij was hij zelf op pad met zijn twee veroveringen, de Nieuw Hoorn en Yvonne. Ik geloof eerst de boot en toen Yvonne. Ik kan het fout hebben maar dat maakt niet uit. In zo'n rijtje hoort een boot zowiezo vooraan.

Op dit tafereeltje staan we lekker vertrouwd met een paar man naar een motor te kijken. Lex heeft een schroevendraaier vast maar dat is alleen om iets aan te wijzen. Hij heeft schone handen, kijk maar. Het is in Enkhuizen. Deze foto is eigenlijk een tegenvaller. Ik ging er naar op zoek omdat ik me herinner hoe we daar in de haven een eindje van elkaar af lagen. We kwamen elkaar toevallig tegen. We hadden mooi uitzicht hoe Lex daar op het achterdek van zijn eerste verovering zijn tweede verovering stevig stond te knuffelen.

Daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. Integendeel. Alleen, zo kenden wij de stuurman helemaal niet. Ze kwam gewoon van het dek los. Daarom heb ik het onthouden. Lex temidden van zijn veroveringen. Het is wel "aan", dacht ik. Ik dacht er ook een foto van te hebben, maar het is alleen de herinnering.

Vonden jullie 2009/2010 een koude winter? Ach man, het stelde niets voor. Een slokje berenburger en je bent zo weer warm. Ja, berenburger, daar weet Lex tijdens barre koude winternachten wel raad mee. Als kapitein van de boot moest ie toen ook wel het voorbeeld geven. En lollig wat hij en iedereen daar dan van werd. Kortom, het carnaval was voor deze Rotterdammers pas echt carnaval als we samen met de binnenvaarder van de scouting op pad gingen met Lex als stuurman, organisator, gangmaker etc. Hij koerste ons dan naar kades waar wij in onze boerenkiel aan het feestje deel konden nemen. Breda en 's Hetogenbosch waren van die plaatsen met havens en kades midden in het feestgeruis. En koud dat het telkens was. Ja, net wanneer wij met Lex op vaart gingen, vroor het gigantisch en mochten we blij zijn dat er ijsbrekers een weg vrij baande voor ons. De condens in het ruim van de boot, ontstaan uit alle vocht die ons overvolle lichaam moest verlaten, bevroor nog voordat het kon opstijgen. De boot hing dus niet alleen vol met ijspegels (stalagtieten) maar stond ook vol met stalagmieten. Minimaal -/-15 graden C. was meer gewoon dan uitzondering.......en toch hadden wij ontzettend veel plezier. Mede door onze kapitein Lex. Daar kregen we het gewoon warm van.

het gebakjes incident

Dat kereltje Lexje dus met die heel veel tantes en ooms had heel veel verjaardagen te vieren. In de familie werd geen verjaardag overgeslagen. En zo gebeurde het dat hij regelmatig zijn nichtje tegen kwam met wie hij altijd de grootse lol had. Ook met haar broers Paul en Gertjan. Op 1 van die verjaardagen , het was bij Oom Wim en tante Gerda gebeurde er iets vreselijks. Al dat geklets van die ooms en tantes was zo ontzettend saai dat de kindertjes al snel naar boven vluchten en daar hadden ze een lol.
Totdat....... ons Lexje lag in een deuk, sloeg zich op zijn benen van de pret en plofte neer op het bed van Oom Wim en Tante Gerda. Oei...... de pret was heel snel over, want op dat bed stond een hele grote doos met hele lekkere gebakjes en laat hij nu met zijn billen precies op die hele grote doos neergeploft te zijn.
Tante Gerda boos, mamma Lea boos en een verjaardag zonder gebakjes !!!!

24 juni 2006

Er was eens.......

Er was eens een meneer met een hele bijzondere naam, Akka werd hij genoemd, maar dat sprak je uit als Okke, zijn achternaam was ook heel bijzonder, Bizot, maar dat sprak je uit als Bizoo. Deze meneer was getrouwd met een hele lieve mevrouw, Lea Lucas genaamd. En samen hadden ze een zoon met een koninklijke naam, Alexander en nog twee hele mooie namen Gerardus en Andreas, maar ze noemden hem Lex.
Lexje had een heleboel tantes. Tante Jeanne, Tante Annie, Tante Jo en Tante Herma. Dit waren allemaal zussen van zijn mamma. Ze waren allemaal dol op Lexje. Verder had Lea ook nog twee broers, Herman en Wim, dat waren dus de ooms van Lexje. Ook had Akka nog een paar broers, dus onze Lexje had een hele grote familie.
Ome Wim had drie kindertjes en 1 daarvan was ik.
Samen met Lexje haalde ik hele ondeugende dingen uit, maar dat vertel ik weer volgende keer.

Viva la france

Leuke foto's

Een leuk overzichtje van foto's gemaakt door Luc en Eline. Erg leuk.

Gewoon een leuke foto