vijfde beatle

Lex en ik, wij zijn kinderen van de sixties. Opgegroeid met Beatles, Rolling Stones en Haagse beatbands. Maar daar waar ik absoluut als een muziekale no-no kan worden beschouwd, verder dan 6 maanden blokfluit en een éénmalig optreden in de paasmis ben ik niet gekomen, bleek Lex over onvermoede talenten te beschikken.

Oke, de accordeon leende zich nog niet helemaal voor het moderne pop repertoire, het zag er wel indrukwekkend uit, zo'n apparaat voor je buik en je kon er toch prachtige melodieën uit toveren. Menig familie avondje werd opgeleukt door optredens van Lex met zijn accordeon.

Na de accordeon kwam de piano en het orgel en dat kwam toch al wat dichter bij het serieuze (pop) werk. Maar pas toen Lex ook de gitaar leerde beheersen, en hij ook nog redelijk zonder valse noten bleek te kunnen zingen, ja toen gingen alle remmen pas goed los. En zijn muzikale hoogtepunt (wat mij betreft dan) zou spoedig volgen.

30 oktober 1988. Mijn broer Gert-Jan ging trouwen met een Winterswijkse schone. Een volksverhuizing van Rotterdam naar de Achterhoek, want de hele familie wilde zo'n boerenbruiloft wel eens meemaken (was de moeite waard trouwens). Maar waar laat je zo'n heel gezelschap de nacht doorbrengen? Daar werden een aantal huisjes op een bungalowpark voor afgehuurd. Eind oktober. Midden in de bossen. Verder volledig uitgestorven. Nog helemaal vol van adrealine (en alcohol) van dat uitbundige bruiloftsfeest.

Daar was de reddende engel. Lex pakte zijn gitaar en begon een beatlenummer te spelen, als was hij George Harrison himself. En wij waanden ons allemaal John Lennon of Paul McCartney en begonnen uit volle borst mee te zingen. Een tweede beatlesong volgde, een derde, de Rolling Stones, Elvis Presley en het volledige repartoire van de jaren 60 en 70 kwamen voorbij en ook de nacht. Voor dat wij het wisten werd het weer ochtend. Er gingen al langer geruchten over een vijfde beatle. Ik wist nu dat het waar was. Ik kende hem.