Engeland

Wij weten allemaal wel hoe graag Lex op het water verblijft. De meesten van jullie stellen hem daarbij voor op een stoere boot op rustig water. Ik heb echter herinneringen aan een veel heldhaftiger optreden van onze Lex.

Ik was een jaar of 12 en voor mij was het de eerste keer dat ik naar het buitenland ging. En dat nog wel zonder ouders. Ik mocht met oom en tante en met neef Lex mee naar het verre Engeland. Er ging nog een vriendje mee van Lex (Olaf), dus met zijn drieën zaten wij opeengepakt op de achterbank van een veel te kleine kever, ingeklemd tussen alle bagage en kampeerspullen. Kamperen, dat had ik van mijn leven ook nog nooit gedaan. Je begrijpt dat het voor mij een avontuur was die grote indruk op mij heeft gemaakt. Wat een plezier hebben wij gehad en naar mijn gevoel hebben wij allerlei spannende avonturen beleefd. Klauterpartijen tussen rotsen met afgrijselijke afgronden, en ja meegesleurd worden op enorme golven. In de herinnering worden die avonturen natuurlijk ieder jaar spannender, maar ik zie Lex nog wel eens op een luchtbed met een enorme vaart vlak langs scherpe rotspunten scheren. Ik weet nog goed dat ik te bang was om mij aan dergelijke toeren te wagen. Tja, Lex is een jaar ouder dan ik, en zeker op die leeftijd was hij mijn grote voorbeeld en held. Zeg maar mijn grote broer. Bewijsmateriaal van deze stoere verhalen kan ik helaas niet produceren. Het was in een tijd dat (digitale) fotografie zowat nog moest worden uitgevonden. Jullie zullen mij dus op mijn woord moeten geloven. Alleen Lex kan het bevestigen (of ontkennen).

Deze zomer ga ik voor het eerst sinds die vakantie weer terug naar Engeland. Fysiek zal Lex deze keer niet bij mij zijn, maar mijn gedachten zullen zeker teruggaan naar die mooie tijd en bij mijn grote broer zijn.

Paul Lucas